بسیاری از والدین فرزندان خود را وابسته تربیت می‌کنند. این مسئله دلایل مختلفی می‌تواند داشته باشد مانند علاقه و عشق زیاد والدین نسبت به آن‌ها یا بی اطلاع بودن از روش تربیت صحیح. اما سازنده‌ترین راه این است که به عنوان پدر یا مادر فرزندان خود را از ابتدا به گونه ای تربیت کنید و به نحوی با آن‌ها رفتار کنید که بتوانند مستقل باشند و روی پای خود بایستند.

فرزندانتان را در کارهایتان دخالت دهید.

یکی از بزرگ‌ترین خدمت‌هایی که می‌توانید به فرزندان خود بکنید این است که از همان نوجوانی چند و چون موفق شدن در کار را به آن‌ها نشان بدهید. اصول و ضوابطی که شما در بچگی به آن‌ها یاد می‌دهید، در بزرگسالی و موقع تحصیل در دانشگاه و در زندگی حرفه ای به کارشان خواهد آمد. بر عکس، اگر آشفتگی و سرسری کار کردن و سرخوردگی و بی نظمی از شما ببینند، همان چیزها را از شما یاد خواهند گرفت و با همان مشکلاتی دست و پنجه نرم خواهند کرد که شما سعی دارید پشت سر بگذارید.

فرزندان خود را در فرآیند پیشرفت خانوادگی شریک سازید. وقتی شما و همسرتان بر روی اهدافتان توافق کردید، هر دو می‌توانید در کنار فرزندانتان بنشینید و به آن‌ها توضیح دهید که به چه اهدافی می‌خواهید دست یابید و چه انتظاری از آن‌ها دارید. یک بچه دو ساله می‌تواند اسباب بازی خود را از روی زمین بردارد. یک بچه شش ساله می‌تواند کمد خود را تمیز کند، تختش را مرتب نماید، و مسئولیت جارو کردن و گردگیری اتاقش را بر عهده گیرد. مسئولیت‌هایشان به مرور که بزرگتر می‌شوند، باید افزایش یابد. بچه‌ها می‌توانند و باید در هدف‌های خانوادگی کمک کنند، حتی اگر این هدف‌ها در حد تعمیر و تغییر سر و روی خانه، اسباب کشی به شهر دیگر یا پرداخت بدهی‌های خانوادگی باشد.

غر زدن و آه و ناله‌ی بچه‌ها شاید ادامه پیدا کند و شاید روی اعصابتان راه روند، ولی هیچ هدیه ای بزرگ‌تر از این نیست که فرزندانتان یاد بگیرند چطور به هدف‌های خود دست یابند. اگر نگاه کنند که چه می‌کنید، وقتی وارد دنیای واقعی می‌شوند، آن دستورالعمل‌ها را مو به مو به کار خواهند گرفت.

آیا روش تعامل شما با فرزندانتان صحیح است؟ از چه متدهایی برای مستقل کردن فرزندان خود استفاده می‌کنید؟

لطفاً نظرات و تجربیات خود را با ما در میان بگذارید.